نرو , نــرو

تو هم مثل من نمى تونى دووم بيارى , نــرو

تو هم مثل من تو غصه كم مياري , نــرو 

نـرو , نــرو

تو هم ميپوسى , ميميرى بى من نــرو

تو هم تابون غم ميدى أى من , نــرو 

نرو , نــرو

تو كه ميدونى من بى تو , تو بى من يعني حسرت

تو كه ميدونى بى جواب ميمونه عشق و عادت

تو كه ميدونى كم ميشم

تو كه ميدونى كم ميشى

تو كه ميدونى هم اَغوش غم ميشي , نـرو

اااه نرو , اااااه نــرو

برى جواب روزات رو چي ميدى ؟

حرفهاى ما رو تو گوش كى ميگى ؟

تو ميدونى توى اين بچه بازى , من و تو هر دو بازنده بازيم

نرو , كه رفتنت صلاح ما نيست

ببين جدايى تو نگاه ما نيست

نرو نزار بگن عشق يعنى حسرت

نزار كه اين تمنا بشه نفرت

چه قدر سخته تو چشمای کسی که یه روز تمام عشقت رو ازت دزديده
و به جاش يه زخم هميشگی رو به قلبت هديه داد زل بزنی
و به جای اينکه لبريز از کينه و نفرت بشی
حس کنی که هنوزم دوسش داری
چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواری تکيه بدی
که يه بار زير آوار غرورش همه وجودت له شده...
چه قدر سخته تو خيالت ساعت ها باهاش حرف بزنی امّا وقتی ديديش
هيچ چيزی جز سلام نتونی بگی...
چه قدر سخته وقتی پشتت بهشه
دونه های اشک گونه هاتو خيس کنه
امّا مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوزم دوسش داری!!!

مثل من مثل این دستمال کاغذیه که اگر چه مچاله شد اما .......پاک بود و عاشق و زلال ......

دستمال كاغذي به اشك گفت:
قطره قطره‌ات طلاست
يك كم از طلاي خود حراج مي‌كني؟
عاشقم
با من ازدواج مي‌كني؟
اشك گفت:
ازدواج اشك و دستمالِ كاغذي!
تو چقدر ساده‌اي
خوش خيال كاغذي!
توي ازدواج ما
تو مچاله مي‌شوي
چرك مي‌شوي و تكه‌اي زباله مي‌شوي
پس برو و بي‌خيال باش
عاشقي كجاست!
تو فقط
دستمال باش!
دستمال كاغذي، دلش شكست
گوشه‌اي كنار جعبه‌اش نشست
گريه كرد و گريه كرد و گريه كرد
در تن سفيد و نازكش دويد
خونِ درد
آخرش، دستمال كاغذي مچاله شد
مثل تكه‌اي زباله شد
او ولي شبيه ديگران نشد
چرك و زشت مثل اين و آن نشد
رفت اگرچه توي سطل آشغال
پاك بود و عاشق و زلال
او
با تمام دستمال‌هاي كاغذي
فرق داشت
چون كه در ميان قلب خود
دانه‌هاي اشك كاشت.

 یکی یه دونم از من گذشت...........همون که با گریه هاش گریه کردم

 نگرانی هاش نگرانم کردو باخنده هاش خندیدم .

 کتاب خدا کنارم گذاشته ..به بزرگیش قسم یاد میکنم که دیگه دل به

 هیچ مردی نبندم.میخوام برای همیشه تو رویای قشنگی که باهاش

 ساختم بمونم. با کسی که مرد اول و آخر زندگیم شد.

 براش دعا کنین .جون هر کی دوس دارین.

وفا قصه برف در تابستان است

صداقت گل نايابي است در زمستان

غم اندر درياي دلم

ودرآئينه چشمان شقايقهاي عابر ظالم

وبي عاطفه جاريست.

به چه كس بايد گفت:

با تو خوشبخترينم.

شمع بود ، اما كوچك بود. نور هم داشت اما كم بود.

شمعي كه كوچك بود و كم ، براي سوختن پروانه بس بود.

مردم گفتند: شمع عشق است و پروانه عاشق.

و زمين پر از شمع و پروانه شد.

پروانه ها سوختند و شمع ها تمام شدند.

خدا گفت : شمعي بايد دور ، شمعي كه نسوزد ، شمعي كه بماند.

پروانه اي كه به شمع نزديك مي سوزد ، عاشق نيست.

شب بود ، خدا شمع روشن كرد. شمع خدا ماه بود. شمع خدا دور بود.

شمع خدا پروانه مي خواست . ليلي ، پروانه اش شد.

بال پروانه هاي كوچك زود مي سوزد ، زيرا شمع ها ، زيادي نزديكند.

بال ليلي هرگز نمي سوزد.

ليلي پروانه شمع خداست.

شمع خدا ماه است.

ماه روشن است ؛ اما نمي سوزاند.

ليلي تا ابد زير خنكاي شمع خدا مي رقصد. 

                                 یا علی!

                                          کمک کن زندگیم رو از تو میخوام

                                 آقا جون بی تو هیچم عشقم رو از تو میخوام

                              خاک پات سرمه چشام آقا جون حرفامو گوش کن

                                 تو رو حق اسم زهرا آتیش دلم و خاموش کن

                               دست به سینه پیش روتم دل و جون فدای نامت

                      آقا داغونم کمکم کن قربونه عشق و مرامت از تو میخوامش

                دیشب خواستم برای دل خودم فال بگیرم وقتی فال نامه رو باز کردم

                             چشمم به شعری افتاد که هیچ ربطی به من نداشت

                                     تازه یادم اومد که دلم مال خودم نیست

                                            دست خالی به خانه خدا رفتم 

                                                   خدا دستان خالیم را

                                                    با دستان تو پر کرد 

این ترانه جدید هنگامه به اسم بهونه با اینکه خیلی شاده ، من هر موقع گوش میدم مثل ابر بهار اشک میریزم :

همه میگن تو منو دوست نداری

همه اشون پشت سر تو بد میگن

نمیدونن تو از آسمون میایی

خودشون اهل یه دنیای دیگن

همه میگن اسمشه تو با منی

توی قلب تو یه کم جا ندارم

روی اسم تو باید خط بکشم

برم و چشماتو تنها بزارم

         نمیدونن تو بهونه منی                    نمیدونن تو بهونه منی

       نمیدونن که تو از آسمون میای      نمیدونن که تو دل نمیشکنی

تورو با خیلی ها دیدن همه اشون

همه میگن بی وفایی میکنی

به منم میگن داری محبتو 

 از چشای اون گدایی میکنی

اونا از چشای تو بی خبرن

نمیدونن که نگات نفس داره

اونا غافلن که چشم روشنت

توی نور ماه نقره دست داره

همه میخوان که ازت دست بکشم

همه اشون بهم میگن دیونه ای

           نمیدونن تو بهونه منی          معنی شعرای عاشقونه ای

         نمیدونن تو بهونه منی                    نمیدونن تو بهونه منی

         نمیدونن که تو از آسمون میای      نمیدونن که تو دل نمیشکنی

از بسکه سکوت کردم ، خسته شدم ، دلم می خواد فریاد بزنم ... داد بزنم ، دلم می خواد همه صدامو بشنوند ... مثل اون روزا ... دلم می خواد داد بزنم و بگم ، می پرستمت ... "

استاد شجریان فریاد را می خواند :

خانه ام آتش گرفتست
آتشی جانسوز
هر طرف می سوزد این آتش
پرده ها و فرش ها را
تارشان با پود
من به هر سو می دوم گریان
در لهیب آتش پر دود
وز میان خنده هایم تلخ
و خروش گریه ام ناشاد
از درون خسته سوزان
می کنم فریاد ، ای فریاد
خانه ام آتش گرفتست
آتشی بی رحم
همچنان می سوزد این آتش
نقش هایی را که من
بستم به خون دل
بر سر و چشم درو دیوار
در شب رسوای بی ساحل
وای بر من
وای بر من
سوزد و سوزد غنچه هایی را که پروردم
بدشواری در دهان گود گلدان ها
روز های سخت بیماری
از فراز بامهاشان شاد
دشمنانم موزیانه خنده های فتحشان بر لب
بر من آتش بجان ناظر
در پناه این مشبک شب
من بهر سو می دوم گریان
از این بیداد می کنم فریاد ، ای فریاد
وای بر من همچنان می سوزد این آتش
آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان
وانچه دارد منظر و ایوان
من بدستان پر از تاول
این طرف را می کنم خاموش
وز لهیب آن روم از هوش
زان دگر سو شعله برخیزد ، بگردش دود
تا سحرگاهان که میداند
که بود من شود نابود
خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر
صبح از من مانده بر جا : « مشت خاکستر »
وای آیا هیچ سر بر می کنند از خواب
مهربان همسایگانم ازپی امداد
سوزدم این آتش بیداد گر بنیاد
می کنم فریاد ، ای فریــــــــــــــاد ، فریــــــــــــــــــــاد

فریاد می زنم ... " آهای ... " کسی صدامو می شنوه ؟ بازم فریاد می زنم " آهای ... " نه ، مثل این که کسی این دور و بر نیست ، خودمم و خدای خودم .

بر می گردم به سال گذشته ، باز هم فریاد می زنم " آهای ... " اینجا هم کسی صدا مو نمی شنوه .

به عقب تر بر می گردم ؛به اون موقع ها که روم نمی شد کلمه ی « عشق » رو به زبون بیارم . اون موقع ها که روی تنه ی درختا می خوندم « دوستت دارم » و فقط دلم به حال درخت می سوخت . روزای خوشی که قبل از این که بفهمم چه روزهای خوشی اند ، تموم شدند . اینجا هم فریاد میزنم " آهای ... کسی صدامو می شنوه ؟ " اما مثل اینجا هم مردم ، به فریاد زدن اعتقاد ندارند . شاید مردم آنقدر با همدیگه حرف زدند ، که سکوت رو فراموش کردند و به دنبالش فریاد رو هم فراموش کردند ...

بر می گردم عقب تر ، زمانی که وقتی که کسی نگاهم می کرد ، خنده م می گرفت . دلم به یه شیشه شیر و یه پستونک و چند تا عروسک خوش بود . " آهای ... " اینجا هم فریادم رو نمی شنوند .

من موندم و یه فریاد !

می دونم که روزی خواهد اومد که کسی صدای فریادم رو بشنوه ...

                        تقدیم به کسی که باعث شد طعم واقعی دوست داشتن رو با

                           تمام تار و پودم حس کنم و لحظه به لحظه زندگی منه

                           از خداوند بزرگ میخوام لیاقت گرفتن دستای گرمش

                             نگاه کردن به چشمای مهربونش و همقدم شدن

                                         با دل پاکش رو به من بده  

امروز اومدم اصفهان و بازم غربت نشینی من شروع شدبه خدا خیلی سخته خیلی هم دلم گرفته آخه امسال از همیشه بدتر بود واسم تو خوابگاه. اما چیزی به آخرش نمونده اینم تموم میشه میریم خونه.

حالا بازم فاصله من و یکی یه دونم خیلی دوره اما خودش هم خوب میدونه که دلم و تمام حواسم اونجاس این فاصله ها هیچ تاثیری ندارن تو دوست داشتن ما . مگه نه گلم؟

چه زود دلم واسش تنگ شده. من حالا فقط یه امید کوچولو دارم و دلخوشم به همین.واسم دعا کنین تا خدا این امید کوچولو رو هر روز برام بیشتر و بیشتر کنه

راستی از این پست به بعد یکی به دونم بهم سر میزنه.

امتحانا هم که نزدیک شده . من واسه همتون دعا میکنم شما هم مخصوصا واسه گلم دعا کنین.